“Ik wist niet dat dit werk bestond, maar ik was meteen verkocht”

Sinds kort mag Enes (25 jaar, geboren in Nijmegen) zich officieel boormeester noemen. Een stap waar veel leren, meekijken en praktijkervaring aan vooraf gingen. De eerste twee jaar werkte Enes als assistent-boormeester. In die periode liep hij mee met verschillende collega's, waaronder David Franke, Richard de Vries en Arthur Hekkink. Door telkens met andere mensen samen te werken, leerde hij verschillende manieren van werken kennen.

"Iedereen pakt een klus anders aan. Ik heb goed gekeken hoe collega's hun werk doen en geprobeerd daar steeds het beste uit mee te nemen."

Vooral de ervaren collega's speelden daarin een belangrijke rol. Enes: "Richard heeft meer dan dertig jaar ervaring. Als hij iets uitlegt, blijkt later bijna altijd dat hij gelijk heeft. Daar leer je veel van. David heeft mij echt de basis van het vak geleerd. Hij was mijn leermeester. Ook is David officieel leermeester waardoor ik nu ben opgeleid tot boormeester. Hij zei letterlijk: ‘ga het maar doen, jongeman’.”

Volgens Enes begint het leren pas echt zodra je je certificaat hebt behaald.

Met zijn nieuwe functie verandert er veel. Waar Enes eerder vooral uitvoerend bezig was, kijkt hij nu ook vooruit, houdt hij overzicht en stuurt hij anderen aan.

“Als boormeester krijg je meer verantwoordelijkheid. Ik werk nu met een assistent die nog niet gecertificeerd is. Vragen komen nu bij mij terecht. Ik onderhoud contact met opdrachtgevers en ben verantwoordelijk voor het werk buiten.”

Dat vraagt soms om een andere manier van denken. "Als assistent ben je vooral fysiek bezig. Nu ben ik ook veel aan het plannen en nadenken. Op de terugweg in de auto zitten er soms wel drie olifanten in mijn hoofd. Toch bevalt die nieuwe rol mij goed. Het werk is leuker geworden. Je hebt meer verantwoordelijkheid en meer vrijheid."

“Op dit moment werken we op de Maasvlakte in Rotterdam. In het gebied zitten veldleeuweriken waarmee we rekening moeten houden. Dat maakt het werk extra leuk, je bent toch een beetje op bezoek in de natuur.”

Dat betekent niet dat het werk altijd makkelijk is. Werken in de winter, met koude handen en water, vormt soms een uitdaging. Ook warme zomerdagen vragen om aanpassingen. “Tijdens de hitte zijn we bijvoorbeeld heel vroeg begonnen. We maken schaduw waar dat kan, zorgen voor voldoende water en stoppen op tijd. Veiligheid gaat altijd voor.”

Volgens Enes zorgt BoutenGeotron ervoor dat medewerkers hun werk goed kunnen uitvoeren. "Wat je nodig hebt om je werk goed en veilig te doen, wordt geregeld. Goede kleding, goede laarzen en hulpmiddelen voor warm of koud weer. Daar wordt niet op bezuinigd."

Eén van de dingen die Enes het meest waardeert, is de samenwerking binnen BoutenGeotron. "We werken steeds in wisselende teams. Dat vind ik juist leuk. Iedereen heeft een eigen karakter en eigen manier van werken. Juist die verschillen maken het werk interessant. De ene collega werkt heel rustig en gestructureerd, de andere houdt meer tempo. We helpen elkaar en leren van elkaar. Daardoor wordt iedereen beter."

Ook wanneer collega's samen voor langere tijd op locatie verblijven (in de kost), ontstaat er een hechte band. "Als je samen in de kost zit, leer je elkaar echt kennen. Dan hoor je veel verhalen en ontdek je wat mensen naast hun werk bezighoudt. De ene leest graag een boek, de ander neemt zijn playstation mee en weer een ander kijkt non-stop afleveringen van Pawn-Stars. Op dit moment leer ik in die vrije uren vooral de theorie voor het vrachtwagenrijbewijs of ik bel met mijn vrouw en familie.”

Voordat Enes bij BoutenGeotron begon, werkte hij op heel andere plekken. Hij deed een koksopleiding en later houttechniek. Beide opleidingen heeft hij niet afgemaakt, maar toch wilde hij iets doen met zijn handen. Samen met zijn vader en broer runde hij jarenlang cafetaria’s in Deest, Alphen (aan de Maas) en Druten. Daarnaast werkte hij onder andere bij ITHO Daalderop in Tiel.

Die leergierigheid zorgt ervoor dat zijn ontwikkeling nog niet stopt. Binnenkort hoopt hij ook zijn vrachtwagenrijbewijs te halen. "Dan kan ik zelf het transport van de boorstellingen verzorgen. Dat geeft nog meer zelfstandigheid."

Enes kijkt uit naar een bijzonder moment in zijn privéleven. Eind december verwachten hij en zijn vrouw hun eerste kind. "Daar kijk ik enorm naar uit. Het is heel cliché, maar voor mij is het belangrijkste dat het kindje gezond is."

Zijn vrije tijd brengt hij graag tijd door met vrienden en familie. Een potje padel, een barbecue of een dag op het water zijn favoriet. Ook gaat hij regelmatig naar Turkije, waar een deel van zijn familie vandaan komt. Zijn vrouw die net afgestudeerd is en werkt als juriste in Arnhem, is dol op Turkije. “Het is haar favoriete vakantieland, terwijl ze ‘gewoon’ Nederlands is. We gaan er regelmatig naartoe op vakantie. Al vind ik het ook leuk om af te wisselen. We gaan daarom regelmatig naar mijn zus in Oostenrijk. Ze woont vlak bij de Zwitserse grens en het Comomeer, een prachtige omgeving!”

“Daar zie ik veel voordelen in. Alles is goed geregeld en het is fijn dat we onderdeel zijn van een familiebedrijf. Vorig jaar was mijn schoonmoeder overleden en dan wordt er een bos bloemen gestuurd. Dat vind ik een heel mooi gebaar van medeleven.”

Voor de toekomst heeft Enes duidelijke doelen. Hij wil verder groeien in zijn vak en later zelf jonge collega's begeleiden.

"Ik wil een ervaren boormeester worden en mijn kennis weer doorgeven aan anderen. Zo gaat het vak van generatie op generatie verder. Ik wil graag nuttige dingen doen voor mensen en voor de maatschappij. Dat ik iets toevoeg."

"Gewoon doen. Je bent buiten aan het werk, je leert iedere dag iets nieuws en je doet veel praktijkervaring op. En je hoeft niet meer naar de sportschool en niet onder de zonnebank, haha.”

En wat is verder je wens voor de toekomst?

“Een gezonde en goede relatie houden met mijn vrouw. Het gaat goed zo en dat wil ik graag zo houden. Soms ben ik een week van huis voor het werk. Dan is het belangrijk om goed contact te houden. Ik ben ook een keer een maand van huis geweest, vlakbij Koblenz. Dat was wel het maximum voor mij.”